باید بهت می گفتم.
حقت بود که بدونی چرا.
اما نمی شد بگم.
نمی دونستم چطوری
باید توضیح بدم که
دلم میگیره اگه یه نفر
هر وقت که
دلش خواست بتونه
دستم رو بگیره.
و نمی تونم فکر کنم
که مجبور باشم
همیشه هوای یه
نفرو داشته باشم.
و وقتی دلم می خواد
تنها باشم،
دلم می خواد در
رو روی همه ی
دنیا ببندم و با
خودم باشم،
مجبور باشم بپرسم
شام خوردی؟
دلم نمی خواد جسم من،
حق کسی باشه
وقت من، حق کسی
باشه،
عشق من، حق کسی
باشه.
دلم می خواد،
وقتی که با همه ی
وجودم می خوام،
چیزی رو به کسی بدم،
اونا رو بهش بدم.
یه قرار همیشگی
منو میترسونه.
و فراریم می ده.
این مساله خیلی
پیچیده تر از این
حرفاست.
ازم نپرس که
دوست دارم یا نه.
چون جوابش اونطوری
که برای من
معنی می ده، برای
تو معنی نمیده.
معنیش فرق می کنه.
من نمی تونم باهات
دوست باشم.
چون همه ی مدت
می دونم که تو
میخوای من برای همیشه
مال تو باشم.
این اذیتم میکنه.
با هیچکس دیگه ای هم
نمی خوام دوست باشم.
اونقدر قوی نیستم که
یکی دیگه
رو هر لحظه دنبال
خودم بکشونم.
بیش تر از این هم
صبر نکن.
من به زمان خیلی
خیلی خیلی
زیادی احتیاج دارم تا
خودمو بفهمم!

---

POWERED BY
BLOGFA.COM